Allemensen!

Wat een mensen

De rol van ons leven

Op de een of andere manier schrijf ik regelmatig over gebeurtenissen in de supermarkt, dat valt me zelf ook heus wel op. Ik dacht daar eens diep over na vandaag en eigenlijk is het heel erg logisch. Het is een van de weinige plekken waar je ook mensen tegenkomt die niet tot je eigen, veilige wereldje behoren. In de supermarkt komt werkelijk iedereen tenslotte.

Gisteren stond ik zoals vaker in de rij voor de kassa van diezelfde supermarkt. Voor mij stond een jong stel. Ze spraken een taal die ik niet verstond. Ik vermoedde dat ze uit Syrië kwamen, maar mijn talenkennis was bij lange na niet toereikend om dat met zekerheid vast te kunnen stellen. Zij droeg een spijkerbroek, een truitje en een leuke, bijpassende hoofddoek. Hij had een baardje en een bril. Toen ik achter ze ging staan, keek hij snel van mij naar mijn boodschappenmandje op de grond. Ik zag vertwijfeling in zijn ogen en begreep niet direct waar die vandaan kwam. Zulke vreemde dingen had ik nu ook weer niet gekocht, dacht ik. Ik begreep het pas toen hij een stap in mijn richting zette en de spullen uit mijn mandje op de band begon te leggen. In zijn hoofd had klaarblijkelijk een strijd gewoed tussen de waarden uit zijn vaderland en de soms nog zo ingewikkelde en moeilijk te begrijpen waarden en ongeschreven regels uit zijn nieuwe thuisland. Razendsnel moet het door zijn hoofd zijn geflitst: ‘zou mijn hulp niet verkeerd kunnen worden opgevat?’ Toen alle spullen keurig op de band stonden, bedankte ik hem hartelijk. Hij lachte verlegen en een beetje opgelucht. Zijn vrouw gaf me een glimlach en een welgemeend knikje.

Het lieve gebaar gaf me de hele dag een blij gevoel. Zo makkelijk kan het blijkbaar zijn. Het inspireerde me om ook weer wat vaker wildvreemden spontaan een handje te helpen. Maar schamen deed ik me ook. Hoe moet het voor deze vriendelijke mensen voelen als wordt beweerd dat vluchtelingen hun behoefte overal doen. Dat ze vrouwen verkrachten en onzedelijk betasten. Dat ze alleen maar rotzooi schoppen. Dat ze met andere woorden minderwaardige schepsels uit een minderwaardige cultuur zijn en niet thuishoren in een ‘beschaafde’ samenleving als de onze. Dat moet pijn doen, dat kan niet anders. Om onze eigen angsten te temperen, kwetsen we zonder problemen andere mensen. Dan sluiten opeens de rijen, die een homogeniteit in Nederland doet veronderstellen die er vaak helemaal niet is. Want de mensen die eensgezind protesteren tegen de komst van een AZC in hun dorp, vechten elkaar de volgende dag de tuin uit om iets banaals als de hoogte van een schutting. Of gaan elkaar te lijf na een verloren voetbalwedstrijd tussen twee concurrerende steden. Hullie en zullie veranderen al naar gelang de omstandigheden. Wat een idiote, menselijke gewoonte eigenlijk. Volgens mij is het hoog tijd voor alleen nog maar wullie.

Op Lowlands vertelde Nasrdin Dchar vorige week ijzersterk dat Nederland een nieuw verhaal nodig heeft. Een verhaal waarin iedereen een rol speelt. Niet allemaal dezelfde rol natuurlijk, dan zou het verhaal verschrikkelijk saai zijn. Diversiteit doet mensen groeien en mindere rollen bestaan niet. Dat dit alles niet alleen voor vluchtelingen en allochtonen geldt, mag duidelijk zijn. Homo’s, hetero’s, alternatievelingen, kakkers, lichamelijk gehandicapten, verstandelijk beperkten, kinderen, volwassenen, bejaarden, arbeiders, directeuren, moslims, christenen, boeddhisten, ongelovigen, kunstenaars en praatjesmakers… je kunt het zo gek niet bedenken, maar allemaal vervullen we de zeer gelaagde rol van ons leven. Omdat die nu eenmaal op ons lijf geschreven is. Elke rol is even hard nodig om het allerbeste verhaal te kunnen schrijven.

Daarom, precies daarom, ga ik op 25 september naar de Parade van ieder1 in Amsterdam. En hoop ik dat jij ook gaat. Zodat we in Nederland aan een nieuw, liefdevol verhaal kunnen beginnen waarin ruimte is voor iedereen, als je ook een ander zijn rol maar gunt natuurlijk. Doe gewoon eens gek en maak van je leven een supermarkt; een plek waar iedereen samenkomt. Het resultaat zal je aangenaam verrassen.

Commentaren

  1. Frank

    Hier wil ik graag op reageren, dacht ik toen ik dit stukje gelezen had. Ik kom erachter dat heel Holland blogt tegenwoordig. Dit blog echter is anders: God, ik lees er zo doorheen en kan me de situatie meteen inbeelden. Een beeld dat ieder oplettend en sociaal mens direct zou kunnen vormen. (denk ik) Vaak gaan blogs – helaas – maar voor hen goed te begrijpen bijvoorbeeld over een autistische zoon en over wat zij met hem elke dag meemaken. Dat begrijp ik ook heel goed en nog meer , daar ik met kinderen gewerkt heb en ook met ASS. (Autisme Spectrum Stoornis) Dit verhaal “De rol van ons leven” , spreekt mij erg aan en het is zo herkenbaar. Zo jammer dat vluchtelingen vaak weg gezet worden als dieven en verkrachters. Tevens dient dit stukje mooi als reminder: Ik kan er nog wel een taalmaatje bij hebben, naast de Eritrese client die ik al heb.
    Frank

    1. judithvelthuizen (Auteur bericht)

      Dank je wel voor je reactie, Frank! Prettig om feedback te krijgen. En dat mijn blog als reminder werkt, is natuurlijk helemaal positief!

  2. Le Petit

    Salut Judith,
    .
    Ja het is zo dat diversiteit (van wat dan ook) de wereld kleurt en mooier maakt.
    In Frankrijk (waar ik heb gewoond en gewerkt) hebben de mensen nog oog voor elkaar en respect. Alleen al waar en bij wie je komt, je groet elkaar door minstens een hand te geven en vrouwen kus je 2x op de wang (ook de mensen die je niet kent) en kijkt elkaar tenminste aan. Dat schept direct minder afstand en ben je ook meer open naar elkaar. Elkaar helpen is normaal en noodzakelijk want je hebt elkaar nodig. Neem alleen al in de winter (sneeuw) als iemand naast de weg staat dan stop je en vraag je of je helpen kan…….heel normaal. Kom ik na 18.00 bij bekenden langs moet er eerst een Appero (apperatief) gedronken worden voordat je verder gaat en vaak wordt je uitgenodigd om te blijven eten. Bizz Eric

Laat een commentaar achter